Historia
Instrument został po raz pierwszy zaprezentowany publicznie w 2019 roku w Dziale Etnograficznym Muzeum Narodowego w Gdańsku. Egzemplarz Longboardharp nr 1 eksponowano obok instrumentów historycznych na wystawie „Dźwięki Pierwotne” (ang. *Primal Sounds*). Ograniczenia związane z pandemią COVID-19 w latach 2020–2021 stworzyły czas i przestrzeń na dalszy rozwój instrumentu oraz pogłębione poszukiwania muzyczne. W latach 2021–2024 odbyły się koncerty i występy w Finlandii, Polsce, Szwajcarii, Austrii i Niemczech. Na przełomie lat 2024 i 2025 zarejestrowano debiutancki album w ramach rezydencji artystycznej w Stadt:Atelier (Künstlerhaus) w Salzburgu (Austria).

[ENG.].A new string instrument between sound art and musical performance
Project Longboardharp is centered around a unique acoustic string instrument, created and built by artist Florian Tuercke. While the Longboardharp has its origins in Tuercke’s long-string sound installations, it moves beyond its roots in sound art to place a clear emphasis on musicality. Despite the experimental nature of the project and the unconventional design of the instrument, the music created with the Longboardharp is not “experimental” in the traditional sense. Instead, it is grounded in harmony and melody, blending composed and improvised structures, and drawing inspiration from a wide range of musical styles. The music is shaped by the original sound of the instrument, ranging from deep, full bass tones to timbres reminiscent of the guitar, harp, sitar, violin, and piano. The result feels entirely new – resisting traditional genre classifications, yet remaining accessible and emotionally resonant.
History
The instrument was first publicly presented in 2019 at the Ethnographic Department of the National Museum in Gdańsk, Poland. Longboardharp No.1 was displayed alongside historical instruments in the exhibition Dźwięki Pierwotne / Primal Sounds. From 2020 to 2021, restrictions related to the COVID-19 pandemic created time and space for further development of the instrument and for deep musical exploration. Between 2021 and 2024, concerts and performances took place in Finland, Poland, Switzerland, Austria, and Germany. In 2024/2025, the debut album was recorded during an artist residency at Stadt:Atelier (Künstlerhaus) Salzburg, Austria.

Baskak (Antoni Beksiak) / Aleksandra Klimczak
Ironiczna diwa operowa i akrobata rozszerzonych technik wokalnych toną razem w improwizowanej usterkotronice.
[ENG] Ironic operatic diva and extended vocal techniques gymnast drown together in improv glitchtronica.

Aleksandra Klimczak - Nietypowy sopran, klasycznie wykształcona śpiewaczka, absolwentka Wydziału Wokalno-Aktorskiego UMFC w Warszawie. Jej główną domeną jest współpraca z reżyserami i kompozytorami młodego pokolenia. Debiutowała w roli Female Chorus w warszawskiej prapremierze opery „The Rape of Lucretia” wystawionej w Starej Drukarni PAP. Od tamtej pory wciąż poszukuje niestandardowej drogi egzystencji śpiewaczki operowej. Występuje w nowatorskich projektach, łączących operę z teatrem dramatycznym, m.in. Bachantkach, nagrodzonych na Forum Młodej Reżyserii w PWST w Krakowie (reż. K.Michalak) oraz Biegaczach (36 PPA OFF we Wrocławiu, Michalak|Burzyńska|Krych). Sama o sobie mówi – śpiewaczka [nie]operowa. Z jednej strony współpracuje z Filharmonią Narodową i Polską Operą Królewską. Z drugiej romansuje z improwizacją, fieldrecordingiem, eksperymentuje z elektroniką. Próbuje przełamywać bariery gatunkowe w muzyce i innych dziedzinach sztuki. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na autorski projekt #Witkacy622performans na śpiewaczkę, elektronikę, harfę i flet.

BASKAK (Antoni Beksiak)
Krytyk muzyczny, redaktor, kurator sztuki, kompozytor, wokalista, computer freak. Inicjator i animator zjawisk z dziedziny muzyki polskiej wsi (Dom Tańca – współzałożyciel, Tupot Niedźwiedzia/Niewte), kompozycji współczesnej i avant-popu (Turning Sounds), sztuki dźwięku w przestrzeni miejskiej („Fryderyk Chopin. Ciennik osobisty” w Ogrodzie BUW), improwizacji (Ad Libitum), ostatnio twórca teatralny (performer w „Requiemaszynie” Chóru Kobiet, współpracownik Michała Borczucha w „Zostań. Zostań”) i filmowy. Od dwudziestu lat zajmuje się rozszerzonymi technikami wokalnymi, postulując nowy model uniwersalnego wokalisty, ostatnio coraz aktywniej jako wykonawca. Od 2006 do 2011 prowadził cykl festiwalowy „Gębofon”, który przedstawiał najrozmaitsze zjawiska niekonwencjonalnej wokalistyki: od bitboksu przez poezję dźwiękową po sztukę krzyku, torując między innymi drogę do wprowadzenia bitboksu do kompozycji współczesnej na Warszawskiej Jesieni. Prowadzi efemeryczny zespół wokalny „Gęba”, współpracował z Yuvalem Avitalem nad warszawskim wykonaniem „Reki”.