Jak czytamy na stronie Wydawnictwa: Głównym celem autora książki jest znalezienie odpowiedzi na pytanie, czym była elektryczność dla romantycznych ludzi świata literatury i filozofii badana przez fizyków i chemików u progu XIX wieku w Polsce. Jako obiekt zainteresowania najtęższych umysłów epoki wprowadziła niemały zamęt w gmachu wiedzy wzniesionym na kategorii hierarchii bytów i przyczyniła się do ustanowienia nowych filozofii przyrody. Wbrew pozorom związek między elektrycznością, tym nowym aktorem, który pojawił się w życiu społecznym dzięki zabiegom oświeceniowych filozofów, a intelektualistami doby romantycznej nie był wcale incydentalny. Wręcz przeciwnie – odegrał swoją rolę w konceptualizacji podstawowych kategorii dla ówczesnej teorii politycznej, społecznej i literackiej: narodu, komunikacji, uczucia, dzieła sztuki. Autor, stosując metody archeologii wiedzy Michela Foucaulta, historii nauki Stevena Shapina, studiów nad nauką i technologią Bruna Latoura oraz teorii metafory, rekonstruuje proces powstawania względnie stabilnej formacji dyskursywnej nazwanej „elektrycznym romantyzmem”. Za ukuciem tego pojęcia stanęło przeświadczenie, że w ogromnej mierze to praktyki naukowe były źródłem nowej wrażliwości i zrodzonej z niej szkoły literackiej oraz filozoficznej, której przykładami są dzieła m.in. Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego czy doktryny filozoficzne Augusta Cieszkowskiego oraz Bronisława Trentowskiego. Badając liczne teksty literackie i filozoficzne epoki romantycznej, artykuły z czasopism naukowych oraz prasy popularyzującej odkrycia i wynalazki, autor stara się opisać procesy krążenia referencji elektryczności, aby wykazać, jak stały się one ważnym budulcem kultury romantycznej. 

Uczestnicy spotkania:
Piotr Urbanowicz – teatrolog, performatyk, kulturoznawca. Doktorat z nauk humanistycznych obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim w 2021 roku. Laureat stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców. Publikował w licznych czasopismach naukowych, m.in. w „History of Science”, „Przeglądzie Kulturoznawczym”, „Kulturze Współczesnej” czy „Kulturze Popularnej”. Realizował również projekty artystyczne z dziedziny teatru i sztuk performatywnych. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół zagadnień związanych z tworzeniem i ze społeczną cyrkulacją wiedzy naukowej.

Katarzyna Trzeciak – krytyczka i badaczka literatury, adiunkt z doktoratem w Katedrze Krytyki Współczesnej Wydziału Polonistyki UJ. Zajmuje się najnowszymi teoriami krytycznymi związanymi z estetyką, materialnością, przestrzenią i wyobraźnią utopijną. Jako krytyczka literatury współredaguje wraz z Michałem Sowińskim podcast literacki Book’s not dead, stale współpracuje również z magazynem „Nowe Książki” i „Tygodnikiem Powszechnym”. Na portalu „Czasu Kultury” prowadzi cykl „Pierwszy rzut”, poświęcony debiutom literackim. Członkini Pracowni Pytań Krytycznych. Stypendystka programu Preludium NCN, Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, obecnie wykonawczyni grantu „Konstelacje krytyczne. Strategie krytyki literackiej XX wieku” kierowanego przez dr hab. Dorotę Kozicką. Prowadzi zajęcia z nurtów i strategii krytycznych, literatury po 1989 roku, geopoetyki i queer studies.

Agnieszka Pałucka – doktorantka Szkoły Doktorskiej Nauk Humanistycznych UJ. Jej zainteresowania naukowe obejmują literaturę i kulturę XVIII i XIX wieku (zwłaszcza polskiego i europejskiego oświecenia i romantyzmu), studia nad kulturą wizualną, archeologię mediów. Przygotowuje pracę doktorską poświęconą wizualności w twórczości Juliusza Słowackiego (do 1842 roku).