„Przeprawa” Marzanny Bogumiły Kielar to wstrząsający cykl trenów napisanych po śmierci męża, w którym ból przenika miłość silniejsza od śmierci, a w cierpieniu jaśnieją okruchy nieśmiertelności.
Osobiste tragedie dotykające wielkich artystów czasem przeobrażają się w arcydzieła. „Requiem” Anny Achmatowej, „Orfeusz i Eurydyka” Czesława Miłosza to przykłady tej zdumiewającej transformacji bólu po stracie najbliższej osoby w utwory umożliwiające z jednej strony autorom przeżycie terapeutycznego katharsis, z drugiej – nam, czytelnikom – uczestniczenie w cudzym cierpieniu, które staje się doświadczeniem wspólnym i uniwersalnym.
Wśród takich najwybitniejszych świadectw poetyckich należy bez wątpienia umieścić „Przeprawę” Marzanny Bogumiły Kielar. Lekturze tej książki towarzyszy poczucie porażenia i zachwytu, oszołomienia pięknem tych wierszy i niedowierzania, że można napisać coś tak wspaniałego i wstrząsającego.
Jest tu czysty ból, jest zimno, lód, dużo lodu, szron, zmrożone skamieliny cierpienia – ale wszystko to przenika płomień silniejszej od śmierci miłości. Z okrucieństwem utraty usiłuje mierzyć się poezja, pojedyncze wersy i obrazy próbujące przynieść ratunek, odwrócić to, co nieuchronne – zemsta ręki śmiertelnej nie jest w stanie tego sprawić, ale przynosi nam wiersze zawierające w sobie okruchy nieśmiertelności.

Marzanna Bogumiła Kielar – poetka, absolwentka filozofii na Uniwersytecie Warszawskim, autorka wielokrotnie nagradzanych tomów poetyckich, laureatka m.in. Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius za całokształt twórczości (2024) oraz Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego – Orfeusz Grand Prix i Orfeusz Czytelników za „Wilki” (2023). Jej wiersze przetłumaczono na 24 języki.