Coś, co trwa, gdy my przemijamy. Ale są miejsca, w których tło przestaje być neutralne – staje się śladem, archiwum następstw, zapisem długiego trwania katastrofy.
Skażenie rozumiemy tu szeroko: jako materialną toksyczność środowiska, ale też jako stan relacji - między ludzkim i nie-ludzkim, między pamięcią i zapomnieniem, między tym, co da się opowiedzieć, a tym, co zostaje w elipsie czy metaforze. Pytamy: jak opowiadać o krajobrazach, które jednocześnie kwitną i szkodzą? Co dzieje się z narracją, gdy natura okazuje się nośnikiem przemocy, a ryzyko jest rozproszone w czasie i trudne do uchwycenia zmysłami? Szczególny kontekst wyznacza dla naszej rozmowy rocznica wybuchu elektrowni atomowej w Czarobylu: w 2026 roku mija 40 lat od wybuchu reaktora nr 4, a doświadczenie „postczarnobylskie” wraca dziś jako matryca współczesnych lęków i pytań o kruchość systemów bezpieczeństwa. W numerze spotykają się różne rejestry: reportaż, esej, poezja, proza, dramat, komiks i przekłady – bo dopiero wielogłos pozwala usłyszeć to, co niewidzialne, i nazwać stratę bez jej unieważniania. Premiera numeru to spotkanie wokół lektury krajobrazu jako tekstu i lektury tekstu jako instrumentu pomiaru świata: jego szkód, przemilczeń i możliwości odnowy. Zapraszamy do rozmowy, czytań i wspólnego namysłu nad tym, jak literatura radzi sobie z „długim cieniem katastrofy”.